Kategori: Şiir | Yazan: Sefa Bıyık | Okunma Sayısı: 383 | 03 Eylül 2008, Çarşamba

Dudaklarının saçağında yıkanan gün ışığı
Dudaklarımın kıvrımına sığınan
Küskün çakılların alnında parlıyor
Tutmak istenen bir yengeç eli kadar gözleri kör ediyor
Işık kadar muhtaç ve kör edici
Kirletilmiş babil umutlarının geçmişine bu ışık tutuluyor
El gibi, saf gibi, sen gibi
 
Tuttuğum takım kadar tutamıyorum bu ışığı
Beyaz intikamların tadı kadar tarihi geçmiş
Zaman yol başında boynu bükük
Al gittik, çılgın çocukların yerine
Sucumu kovboy sandalyelerinde bu ışıkta oku
Ve söyle iki s hatrına
……
Tırnaklarım giyotinlerde.
 
Ben alışığım gerçeklere sabun köpüklü bu yüzlerde
Karanlığın bekâretini siyah mermilerin billur aşkı ile
Kızılı saç tellerinin zeban ihanetlerinde
Ve yine dudaklarının saçaklarında
Bu ışık ile.
 
Medeniyet ablaklarının dili kadar keskin olan
Suretsiz tablolara tapınan tırpan bu yürekler
Fiyatsız uçurum intiharları kadar onursuz
Senin dudaklarının saçaklarında bir ölüm
Bu ışıkla umutsuz
……….
Kirpiklerim avuçlarında kirlendi şimdi

                                                  Sefa Bıyık