Kategori: Şiir | Yazan: M. Serkan Önder | Okunma Sayısı: 393 | 01 Eylül 2008, Pazartesi

Mahşerin Beşinci Kızı

Suskun bir çocuğun feryadıydı
Gözyaşlarıma yansıyan.
Demir eriten bir güneş gibi
Bir avuç toprak,
Yarına ışıldayan...
 
Kuytu köşelerinde şehrin,
Ellerim boğazında asılı kalır.
Belimdeki silah beynime ayarlı
Çekip vurasım gelir.
 
O eski kalmış benliği özler insancıl yanım.
Ben her gün biraz daha uzağım.
Her gün biraz daha kendime ırak…
Bir rüzgar beklerim hep uzaklardan
Cesedimi çiğnerken yalınayak koşacak.
Kafamda bir külçe taşır gibi ağırım.
Ayaklarım nere gitse zulumat-karım.
 
Cebimdeki kimlik benim mi bilmiyorum.
Nedense hiçbir resim, hiçbir isim ben değil.
Bir ezanın sesinde geçmişi görüyorum.
Ayaklarım kaçıyor beni sürükleyerek.
Senden öğrendi biliyorum bu garip macerayı.
Ölümü yer altından çıkarıp öpeceğim.
Kaçıp gitmek senden miras,
Kalan bu sevdiceğim.
 
Gece hain bir pusu…Gurbet intikam gibi…
Bir avuç elde toprak, sanki bir makam gibi…
Elbette çıkaracak bu gönül Fatih’ini.
Kaçacağım elinden.Bizans kızı sen değil…
Sahip olacak vardır elbet gönül haneme.
Düşülmüş bir not, gününü bekler durur.
Elbette bunca sene beynimi delen kurşun,
Kaderin dur dediği yerde rengini bulur.
 
Gece hain bir pusu…Gurbet intikam gibi…
Söyle avcı.Ben başını namluya koymuş kuşum.
Etim yenmez, hem güzelim, kanatlarım rengarenk…
Ben sen olsam vurmazdım yine beni.
Avcı da bir insandır, vicdanı vardır de mi?
Diyorlar ki Şirin sevmiş gerçekten Ferhad’ını.
Benim güzel tüylerimin altında kanayan nedir?
Söyle avcı aldın mı intikamını?

                                     Murat Serkan Önder

*Fotoğraf: Ebru Ceylan