Kategori: Deneme | Yazan: Hümeyra Karagöz | Okunma Sayısı: 659 | 08 Kasım 2008, Cumartesi

YÜREĞİN DEĞİYOR SÖZLERİME MEYL! Ö/Z/LÜYORUM…

Saçlarımı dağıtmak istediğim… Aralarından kayan düş’lerim gibi… Sende yok olmaya gelmişken; bu var oluş da neyin nesi Meyl?! Uçurumlardan uçan hayallerim vardı benim; her bir zerresine umut bağladığım… Şimdi kertildiğim beşikte koyup gidiyorsun sus’larımı. Oysa her biri haykırış’ı taşıyordu koynunda. Her haykırış; bir yankı… Kesildiğim sütte boğuluyorum. Tut beni Meyl! Sana d/üşüyorum…

Ayaküstü sevdalara yedirememek seni… Yüreklere kor gibi düşen acı gibi... Harfler yet/iş/emiyor sana Meyl! Anla beni, anlatılmıyor iç’im… Gere yarısı di/n/lenmek hasıraltı kuytularda. Zulmet bile bize yabancı! Aydınlat şu aşk’ın peçesini! Sıyrıl küf kokulu düşlerden! Son yanım uçurum; yitiyorum!

Künyede kazılı aşk bize; abidane halinle yaklaş “aşk”a; zekâtı ödenmeli bu aşk’ın! Düş/tüğüm ablukalara kulak asma; nasılsa gelirim ben sana; çekildiğim invizada bırakma beni! Tutulduğum arzaları işkillendirme; s/al beni Meyl, içine koşturduğum yollarına… Mef’ul yanlarına yaslandırma kelimelerimi; al onları da yüreğine köprü kur art arda dizilen, yaşanmışlıkların haykırdığı cümlelerimle. Taşmasın gözyaşım, yüreğimden. Boğ/dur/ma hislerimi o deryada. Hangi payıma uzlet düştü ki; sen bana yaraştın Meyl?! Hangi lügat yazdı seni… Hangi hicran; giydirdi sana “aşk” kılıfını?! Söyle Meyl; hangi “sevda” düşürdü seni iç’ime?! Eğil işlendiğin her zerreme; korkuyorum!

Hummalı haykırışlarımı; bir tek sana yönlendirdim. Saptırma onları, hicretinden. Doğrultma kendini Meyl, gönlünü eğ bana... Akışın yüreğime varsın; bende doğrul, ben’imle doğrul! Yakıyor nefeslerim sen’i, yüreğimin miracında. Bir “Burak” mı gördüğüm sen’de? Yoksa bir “zindan” mısın; içine hapsolduğum? Kendimi vuracak çöl kalmadı ki; Mecnun’luğum tutsun elimden… Sadece gözlerimin karası yetmiyor işte, Leyla’lığıma… İçlerinde bir kanat aradığım kuyulardayım şimdi; boğuluyorum Meyl; s/al yüreğimi, çıkayım yüreğine… Yaraşsın Sevdiğim; bu “sevda” ikimize… Duysun Züleyha’lığım; iç’indeki Yusuf’luğun o eşsiz naifliğini…

Kıvrandığım sancılardan tut beni; zonklasın felahımın şakakları. Takatler bırakmasın peşimi; beni sana yazsın bu “aşk”… Meyilli gözlerim yüreğine dokunsun; tutsun iki yakamdan gözlerin de, uzletim kaçsın iç’imden… Asırlardır sürdürülen bu müebbede bir nokta koy Meyl! Üç noktayla geleyim sana; sonsuzlukla bitir beni… Yaratan’a işittir ben’i; ses’im ol, öyle s/al ben’i!

Mor bir an’ın koynundayım şimdi… Kaçmak sadece istediğim. Muttasıl’lığım izin vermiyor Meyl; sevdanın vahyinde yazılmıyor gayrılık! Mor menekşe misali bizimki; ötesi ayrılık… Düş’e düşmek; bir “ölüm” kadarlık!

Varlığıma üflenirken can’ım, adın ile var olduğum! Ye/tiş/tir şimdi, sen’i bana.. Ben sen’de yok oluyorum… Yanaklarımdan özlem akıyor… Sereserpeyim şimdi; zeval getiriyor tüm nefesler bana… Hadi eğil yüreğime Meyl; ö/z/lüyorum…

S/aklanmış bir aşk’ın gölgesindeyken… Düşmesin gözlerim üstüme Meyl, ben sen’i bize yazıyorum…

HÜMeyra Karagöz / Zemheri Edebiyat 6. Sayı