Kategori: Deneme | Yazan: Ceyhun Köse | Okunma Sayısı: 443 | 03 Kasım 2008, Pazartesi

                       Dünyaya Sesini Duyurmak

Dünyaya sesini duyurmak...
Çok mu zor başarabilmek? Asla.
Ben bilirim yangın gecelerine avuçlarında su taşıyan gündüzcüleri, hep
bir yangın yeridir içi, dünya insanın. Hiç unutmadım dünyaya adını
yazdıranları. Söyleyemiyorum sadece, bendeki bu dalgın dağınıklık ve
duyarsızlığım seslenenlere, bu unutulmazların yarattığı
unutkanlıktan. Şimdi düşlüyorum o saf dingin savruluşlarımı. Kolları hiç
yabancı değil hayatın bana ve beni çığırımdan çıkardı, savurmaları.
Belki çok yabancıyız birbirimize, oysa hep tanıdık yüzlerimiz, bir
merhabayla. Siz dünyanıza kimin adını yazdınız? Yabancı
tanıdıklarım,parçalanmış insanlarım. Tahmin edebiliyorum evet ve
hepsini biliyorum. Kaç parça olabiliriz ki ve aynı evden kaç ayrı uğra
yol alıp kendini heba etmiş çıkar ki? Ben hatırlıyorum iki zıt yola
çıkıp kesiştiklerinde birbirini vuran kardeşleri. Oysa habersizdiler
aynı gün öleceklerinden. İdeolojik mezarlarda şimdi çürüyen
kemikleri...
Büyük düşünmeye gerek yok. Hepinizin bir büyük düşünürü zaten hep
vardı. O halde sizin düşünceleriniz neyin ifadesi? O düşünürler gibi
konuşup, yazar ve o düşünürlerin, düşünceleri ile ifade yolu ararsanız.
Yani siz dünyaya sesini duyuranların ardında saklı mısınız ?
 
Peki herkes kendini düşünse?
Sürüden kaçıp baldıran yiyen koyunlar gibi, şişip ölümü beklese?
Görünce, mütebessim çoban moduna bir diğerimiz girse? Kendi düşen
ağlamaz öyle ya, mütalaaya gerek yok. Bizler birbirimizin
kolonyalistleriyiz, başkasına gerek yok. Hep unuttuk geldiğimiz
gördüğümüz yerleri. Yediklerimiz yabancı midelerimize ve biz
yabancısıyız aynı toprakların. Sahabet olmaz bizlerde.
Dünyaya sesini duyurmakta ne, bozulur mu asırların geleneği.
İleri-geri, ama hep eski...
 
Biblolar benim düşünürlerim, zira hiç konuşmazlar, üzülmezler ben
kırmadıkça ve ölmezler. Dünyaya bende adını duyurmuş nice kepenk
kapatanlar ve parklarda gün ışıdığında asılı bulunanlar. Bakanlıklarda
yazar kasalarını yere vuranlar, halk meydanlarında çığlık
atanlar. Ülkesinin çiftçisi olmayı başaramamışlar, yazıp vurulanlar
,kovulup kalanlar. Evin yolunu anasıyla bulanlar ve bana unutkanlığı
alışkanlık yaptıranlar... Siz kimin sesisiniz?
Kime duyurdunuz düşünürlerinizin sesini, hangimiz düşündük gelenleri. Ne
kadar duyabildik sesleri-ki nasıl duyardık, bu kadar çok
konuşurken, seslenenleri.
Siz unutulmazlarımdansınız...

Ceyhun Köse / Zemheri Edebiyat 6. Sayı

Fotoğraf : Ceyhun Köse