Kategori: Öykü | Yazan: Züleyha Çay | 0 Yorum | 30 Mayıs 2010, Pazar

sevgiyi ve saygıyı ömrümün sonuna kadar içimde saklayacağım en sevdiğime özlem..

Kategori: Öykü | Yazan: Züleyha Çay | 0 Yorum | 19 Şubat 2010, Cuma

.....

Kategori: Öykü | Yazan: Sizden Gelenler | 0 Yorum | 13 Kasım 2009, Cuma

Beyazların arasına kendimi atmıştım. Saatlerce bu güzelliğin arasında yüzdüm. Yüzdüm ama doyamadım. Ne güzel oluyormuş kar da yatmak
Hiçbir güç beni içeri girdiremiyordu babamların aklına saatler sonra geldim. Belki de akşam olmasaydı yine de akıllarına gelmezdim herhalde… ! Minicik ellerim soğuktan morarmış, yanaklarım elma gibi kızarmıştı. Annem beni bu halde görünce önce bir çığlık attı ve ardından kızmaya başladı. Bunların hiç birine aldırış etmiyordum. Çünkü tek bir düşüncem vardı ‘ KAR’… !
Şimdi tek hayalimi süsleyen şey kar olmuştu. Tekrar onunla olmak için üzerimize bir yorgan gibi inen gecenin bitmesini iple çekiyordum.
Yarın yine sevdiğimle birlikte olacaktım. Ona sımsıkı sarılacaktım. Gözlerimi yatağın içinde kapatırken şunları söyledim
İyi geceler beni güzelliğiyle etkileyen kar. Yarın yine kendimi kollarına bırakacağım. İyi geceler sana… ! İyi geceler güzel sevdiğim…
Seni özlemle bekliyorum…

Kategori: Öykü | Yazan: Büşra Esed | 1 Yorum | 24 Eylül 2009, Perşembe

Acep şu yerde varm'ola
Şöyle garip bencileyin
Bağrı başlı gözü yaşlı
Şöyle garip bencileyin

Kategori: Öykü | Yazan: Sizden Gelenler | 0 Yorum | 25 Haziran 2009, Perşembe

Çan sesleri kulaklarımda yankılanıyordu. Ne acı bir gürültü, belki de kalbimde beni rahatsız eden tüm sesler böyledir.Çanlar, nasıl tüm gökyüzünün derin yaralarını etrafa dağıtıyorsa, acı ve hüsranda tüm savaşların hepsini bir araya çağırıyordu…Savaşlar, bitmek tükenmek bilmeyen savaşlar…

Kategori: Öykü | Yazan: Züleyha Çay | 0 Yorum | 07 Nisan 2009, Salı

Muallim Naci’nin “Ömer’in çocukluğu” adlı eserinde anlattığı gibi okul çağı geldiğinde babası onu kucağına alarak okula götürüp okuyup yazmayı öğretmesi için öğretmene teslim etmemişti. Mektebi babasıyla birlikte tanımamıştı. Onlar Muallim Naci ve babası gibi ülkenin payitahtında dünyanın en gözde ve güzel şehrinde oturmuyorlardı. Onlar, önceleri bataklıklarıyla meşhur sinek yuvası sıtma merkezi Çukurova’nın bir kenarında, Ceyhan nehir yatağının bataklığından kaçarcasına amonoslara yaslanmış ücra bir köyde yaşıyorlardı.

Kategori: Öykü | Yazan: Züleyha Çay | 0 Yorum | 23 Kasım 2008, Pazar

Ertesi hafta bekledim, hem de gün boyunca. Gelmedi. Gün uzayıp, yüzyıl oldu sanki.

Kategori: Öykü | Yazan: Züleyha Çay | 0 Yorum | 23 Kasım 2008, Pazar

Ertesi hafta bekledim, hem de gün boyunca. Gelmedi. Gün uzayıp, yüzyıl oldu sanki.

Kategori: Öykü | Yazan: Adige Batur | 7 Yorum | 12 Kasım 2008, Çarşamba

“Suyu bildin mi Çelebim?”
“Lütfedip bildirirsen Lalam”

“Su, hayatın aynıdır. Hayat sudan ibarettir. Can olan ne varsa nebatatta, hayvanatta ve adem oğlunda, suyu çekip aldığında ondan hayatı da alırsın…”
“Doğrudur Lalam”

Kategori: Öykü | Yazan: Ersan Er | 0 Yorum | 10 Kasım 2008, Pazartesi

.....................................Bunu anlayamıyordu. Yataktan doğrulmadan fırladı. Doğru banyoya yollanacaktı ki yanındaki kardeşine baktı, öylece uyumaktaydı. Masumane ve kardeşçe.

Kategori: Öykü | Yazan: HasanTülüceoğlu | 0 Yorum | 04 Kasım 2008, Salı

Babaannemi, Çukurova’nın sıcak yazında kuşluk vakti seccadesine oturmuş elinde tespihi dudakları kıpır kıpır dua ederken hatırlarım hep. Onun sabah telaşında evin içinden dışarıya, ahırdan bahçeye, bahçeden eve koşuşturup; ineği sağmasına, oradan keçilere ve oğlaklara yönelmesine her sabah şahit olduğumdan aslında hafızamda bunlar yer etmeliyken tam aksine, o sakin, yaratıcısına yönelmiş kulluk eder hali hafızamda yer etmişti. Tüm duaları ondan duyarak aşina olmuş; henüz okula gitmediğim halde onun yönlendirmesiyle de bazılarını ezberlemiştim. Hep Allah’a yönelmemizi, dua edip okumamızı söylerdi. Ondan kalan bir haslet olarak bu gün ben fatihaları, ayetelkürsileri dilimden düşürmem. Her gün evden çıktıktan sonra geride kalanlar için 11 defa ayetelkürsiyi mutlaka okurum ve dua ederim ki bu bana babaannemden kalan güzel bir mirastı.

Kategori: Öykü | Yazan: Yahya Kurtkaya | 0 Yorum | 03 Kasım 2008, Pazartesi

7.
bu yalnızlık kasabasında, bir başına kalmamın oyununun sahnelendiği bu kulübede garip bir sohbet başlıyordu. daha yeni başlıyordu. yağmurun bakışlarında gülümsediği misafir geldiği yerin doğru bir yer olduğundan artık emindi…
bizim, varlığın cânı olduğunu düşündüğü üstad da, artık yüreğinde uzun zamandır düğümlenmiş olan düşünceleri paylaşacağı bir cân rahmeti bulduğunun inancındaydı…

Kategori: Öykü | Yazan: AbdulazizTantik | 3 Yorum | 03 Kasım 2008, Pazartesi

Ürpertici, soğuk bir odada oturuyor, gün ışığına muhtaç bir ortamda yaşamanın bütün sıkıntılarını çekiyordu. Yer yer nefes almakta zorlandığını hissediyor, bunun ileride ciddi bir rahatsızlığa neden olacağını da tahmin edebiliyordu. Ancak, yapabileceği bir şey de yoktu. Bu ortamı soluduğu müddetçe hastalığına yeni hastalıklar da eklenecekti. Girişi daracık, tek odalı bir evdi bu.

Kategori: Öykü | Yazan: Leyla Marankoz | 1 Yorum | 03 Eylül 2008, Çarşamba

Asma bahçeleri varmış dedemin. Sakalları uzunmuş ve köstekli saatine yarım saatte bir bakar dururmuş, zamana verdiği kıymet nispetinde bereket bulurmuş.

Kategori: Öykü | Yazan: Yahya Kurtkaya | 0 Yorum | 02 Eylül 2008, Salı

1.söz düğümlerinden yaptığı bir kulübede sırlarının ahengini bulmaya çalışarak yaşıyordu…
adını unutmuştu, kimsenin adıyla ona hitap etmediği hayli zaman olmuştu zira…
o, kalbinde var oluşun canını taşıdığını hissediyordu… hislerin, varlığı en iyi ifade eden araç olduğuna inanıyordu. bu yüzden kendini cân gibi hissediyordu, cânımızın içinde cânan gibi cân… var oluşun cânı, sevdanın cânı, tefekkürün, tahayyülün, cânın cânı…

Kategori: Öykü | Yazan: Ersan Er | 0 Yorum | 01 Eylül 2008, Pazartesi

Yağmur yağdı. Yağdı yağmur. Yağmur yağdı. Ve yağdı yağmur. Şehir çok uzaklarda kalmıştı artık. Yaşlı kadın uykuya yelken açalı henüz olmuştu.